In dit boek vertelt de schrijfster op aangrijpende wijze hoe zij met haar moeder en 2 zusjes in de jaren 1942 - ’43 opgesloten zat in Japanse interneringskampen. Met grote vindingrijkheid, gingen de moeders tot het uiterste om hun kinderen door de ellende heen te slepen.

"Mogen wij altijd in dit kamp blijven?" is een ode aan de moeders die als het ware hun leven gaven aan hun kinderen. En de kinderen zelf?

Zij wisten niet beter,voor hen was het kamp het gewone leven. Zij ondervonden aan den lijve dat de  wrede en meedogenloze Jappen bezig waren hen langzaam maar zeker uit te hongeren.

De familie van de schrijfster en ook anderen overleefden deze hel dankzij de moed  maar vooral de onverzettelijke wil en het doorzettingsvermogen van de moeders om de ontberingen te trotseren en hun kinderen te beschermen. Hun liefde, zorg en toewijding maakte het mogelijk om het mensonterende bestaan te overleven, tussen vuil, ratten, slangen en bovenal de vlooien en luizen.

Te eten was er nauwelijks en bovendien bijzonder slecht. Ook de leefruimte was beperkt, voor de volwassenen een 65 cm brede plek, voor de kinderen niet meer dan 35 cm. De angst voor hun leven plus de onzekerheid of zij ooit hun vader weer zouden terugzien  bleef hen achtervolgen. Onbestemd leven tussen hoop en vrees . . . .

 “ de geest overwint ”

De Staatssecretaris van VWS mevrouw Dr. Jet Bussemaker  kreeg het boek aangeboden door Henriette van Raalte-Geel. Haar reactie was: “Omdat mijn familie ook in het Jappenkamp heeft gezeten, dacht ik het meeste al te weten”.

Het boek is geschreven vanuit een open en eerlijk perspectief, dat consequent wordt vastgehouden, zonder achteraf iets toe te voegen of uit te leggen.

Ongelooflijk voor een kind van tussen de 2 en 5 jaar oud. De bewering dat zulke jonge kinderen zich weinig herinneren wordt gelogenstraft. Naast de verhalen over de wreedheden en alle narigheid, vertelt Henriette ook over plezier maken spelletjes doen, onder een dikke boom les krijgen  -  absoluut verboden door de Japanners -  en spelen in de loopgraven, zonder te weten dat die bestemd waren om als hun graf te dienen, bij het ten uitvoer brengen van het ultra geheime Japanse bevel uit augustus 1944, om alle gevangenen te doden, niet alleen de militairen maar ook de burgers!   

Het boek is van een geheel eigen bijzonder niveau en stijgt uit boven het vele dat al is geschreven over de Japanse bezetting van Indië, zowel in de vorm van dagboeken als persoonlijke herinneringen. Het is uniek te noemen, is geschreven in de  ik-stijl en in de tegenwoordige tijd. In 1998 kwam het uit en een tweede druk verscheen al in 2005, verrijkt met jeugdfoto’s. Bij Henriette kwamen plotseling weer de herinneringen boven. Zij herinnerde zich weer veel  beelden en geluiden. Met haar moeder kon zij erover praten. Die was blij dat een van haar kinderen er aandacht voor had. Terwijl Henriette achter haar PC zat te schrijven, leek het wel of zij in trance was. Zij kon zich weer heel precies sommige details herinneren, bijvoorbeeld: het bakken van een eitje.